۱۳۹۴-۰۵-۱۰

جنایت دولت اسلامی ترکیه و ناتو در قتل عام مردم کردستان محکوم است!

جنایت دولت اسلامی ترکیه و ناتو در قتل عام مردم کردستان محکوم است!
به فاصله ی کوتاهی پس از کشتار 32 نفر از اعضای «فدراسیون جوانان سوسیالیست» و زخمی شدن صدها تن از آنان به دست اسلام گرایان داعش، ارتش حکومت اسلامی ترکیه از روز 24 ژوئیه (دوم مرداد) حملات هوایی و توپ خانه ای علیه مواضع پ.ک.ک را آغاز کرد. فعالین «فدراسیون جوانان سوسیالیست» به جرم تلاش برای بازسازی کوبانی غرق در خون شدند و حمایت حکومت اسلامی ترکیه به رهبری اردوغان و حزبش از داعش بر کسی پنهان نیست. حملات ارتش ترکیه علیه پ.ک.ک در تکمیل کشتار این جوانان بود. ارتش ترکیه از چهارشنبه 29 ژوئیه (هفتم مرداد) با هواپیماهای اف 16 بر حملات شدید خود به مواضع این حزب در کردستان عراق و سوریه و در بسیاری از مناطق غیرنظامی و همچنین پایگاههای پ.ک.ک در استان شرناخ (شرناک) واقع در کردستان ترکیه افزوده است. عوامفریبی رژیم اردوغان آن جا است که گویی این حملات را برای «خون خواهی» کشتار سوروچ انجام می دهد.
ارتش ترکیه به فرمان مستقیم شخص رئیس جمهور اردوغان و نخست وزیرش داووداوغلو، مقرها و مواضع نیروهای پ.ک.ک را زیر آتش گرفته و به روستاهای کردنشین در منطقه قندیل که مردم غیر نظامی در آنها سکونت دارند، حمله هوایی کرده است. در این حملات بسیاری کشته و زخمی شده اند و خسارات مالی سنگینی به روستاییان فقیر منطقه وارد شده است. از تعداد دقیق کشته ها و مجروحین هنوز خبری در دست نیست. علاوه بر این، طی ده روز اخیر دست کم هزار نفر از فعالین و اعضا و هوادران پ.ک.ک، ه.د.پ  و سازمان ها و احزاب چپ توسط سازمان امنیت ترکیه دستگیر شده اند. اردوغان فرآیند مذاکرات صلح با پ.ک.ک را مختومه اعلام کرده و خواهان رفع مصونیت پارلمانی نمایندگان حزب دموکراتیک خلق ها می باشد. بهانه ی رژیم ترکیه در ارتکاب تمام این جنایت ها کشته شدن دو پلیس امنیتی و چند سرباز ارتش ترکیه توسط پ.ک.ک می باشد. جمهوری جنایتکاران اسلامی ایران نیز این حملات را از دهان نماینده ی بلند مرتبه اش هاشمی رفسنجانی «موثر» و مثبت توصیف کرده است. با آغاز حملات هوایی ارتش ترکیه به مواضع پ.ک.ک و داعش، ملک سلمان پادشاه عربستان نیز در تماس تلفنی با اردوغان از اقدامات دولت ترکیه «در دفاع از خود در قبال حملات تروریستی» حمایت کرد.
کل این ماجرا بخشی از پروژه ی امپریالیسم آمریکا و امپریالیست های اروپایی برای خاورمیانه است. مقامات آمریکایی و اروپایی غرق در مسرت و شادی از پیوستن ترکیه به جنگ علیه داعش و باز کردن پایگاه هوایی اینجرلیک ترکیه برای استفاده ی هواپیماهای بمب افکن آمریکایی، از حملات ارتش ترکیه به پ.ک.ک حمایت کرده اند. ضمن آنکه عوامفریبانه و ابزارگرایانه به رژیم اردوغان نصیحت کرده اند که در زدن کردهای سوریه «حد» نگه دارد و روند مذاکرات صلح با پ.ک.ک را نیز برهم نزند.
 بعد از توافق هسته ای جمهوری اسلامی با آمریکا، سفر دوره ای اشتون کارتر (از مقامات وزارت دفاع آمریکا) به خاورمیانه آغاز شد تا نگرانیهای رژیم های مرتجع منطقه نسبت به توافق هسته ای آمریکا با ایران را بر طرف کند و رویکردهای جدید دولت آمریکا را برایشان تشریح کرده و جای هر یک را در آن مشخص کند. همزمان با سفر اشتون کارتر، در روز سه شنبه 28 ژوئیه، جلسه ی فوق العاده ی ناتو در بروکسل برگزار شد و کشورهای عضو این ائتلاف جنگ طلبانه­ی امپریالیستی از عملیات نظامی ترکیه در سوریه و عراق حمایت سیاسی قاطع به عمل آوردند. پیشتر اردوغان در کنفرانس خبری گفت ممکن است ترکیه مجبوربه ایفای نقش بزرگتری باشد! نقشی که با صدور اجازه ی استفاده از پایگاه اینجرلیک و حتی پایگاه های نظامی دیگری در داخل خاک ترکیه توسط ائتلاف نظامی به رهبری امپریالیسم آمریکا علیه داعش و با پلیسی کردن صحنه ی سیاسی ترکیه معنی شد. «مبارزه علیه تروریسم» هم مبارزه با داعش معنی شده است و هم مبارزه با پ.ک.ک و نیروهای چپ داخل ترکیه. در سطح داخلی از سحرگاه جمعه، پلیس ترکیه در شهرهای آنکارا، استانبول، آمد (دیاربکر)، مرسین، شرناک، ازمیر، وان، اورفا، ماردین، باتمان، مالاتیا، نسیبین، آدانا و سیرت صدها نفر از فعالین احزاب و سازمانهای چپ را به اتهام جانبداری از  داعش و پ.ک.ک دستگیر کرد. در همین اوضاع بود که خط لوله انتقال گاز ایران و سپس عراق به ترکیه نیز منفجر شد و حداقل تا یکی دو هفته روند انتقال انرژی از این دو کشور به ترکیه را متوقف کرده است. دولت ترکیه پ ک ک را مسئول این انفجارها معرفی کرد.
روز سی ام ژوییه، اردوغان قبل از سفر به چین، مجددا تاکید کرد که روند مذاکرات صلح با پ.ک.ک برگشت پذیر نیست و ترکیه در سرکوب آنان قدم پس نخواهد گذاشت. وی که حزب دموکراتیک خلق ها (ه د پ) را به ارتباط با پ.ک.ک متهم کرده و از پارلمان خواست مصونیت قضایی سیاستمدارانی را که «با گروه های تروریستی ارتباط دارند» لغو کند. از سویی صلاح الدین دمیرتاش رهبر حزب دموکراتیک خلق ها در واکنش به تهدیدات اردوغان، خواهان لغو مصونیت قضایی تمام نمایندگان پارلمان شد و اردوغان را متهم کرد که در مقابل خواست مردم می خواهد دست به یک کودتای درون قصری بزند. پ.ک.ک نیز اردوغان را به سرکوب جنبش سیاسی کُرد به منظور «برپایی نظام دیکتاتور چیره» متهم کرد و آن را ناشی از شکست در انتخابات معرفی کرد. اما این حزب هنوز خاتمه ی مذاکرات صلح با دولت ترکیه را رسما رد نکرده است.
همه ی این وقایع نشان از معامله ای شوم میان قدرت های امپریالیستی با دولت ترکیه دارد که ممکن است سرکوب خونین کردها را به همراه داشته باشد و این چرخش سریع در سیاست ها را باید از نزدیک دنبال کرد زیرا بخشی از تحرکات منطقه ای بزرگ تر است. وضعیت فعلی بسیار ناپایدار است. دولت ترکیه و حزب آکپ درگیر در بحرانی عمیق هستند و می خواهند با جای گرفتن در پروژه های امپریالیسم آمریکا در خاورمیانه به خود ثبات ببخشند. این همان رویکردی است که جمهوری اسلامی در پیش گرفته است.
منطقه ی حائلی که توسط آمریکا و اروپائیان و ترکیه برای آموزش نیروهای به اصطلاح «معتدل» مخالف رژیم اسد و اسکان احتمالی آوارگان سوری در نظر گرفته شده، بخشی از مناطقی است که توسط ی.پ.گ (شاخه نظامی پ.ی.د. حزب متحد پ.ک.ک در سوریه) به شکل کانتون های دموکراتیک سازمان یافته اند. این مناطق، در جنگ داخلی سوریه در نتیجه ی عقب نشینی ارتش بشار اسد به دست نیروهای کرد  افتاد و در جنگ با داعش و نبرد کوبانی علیه داعش به مرکز توجه جهانیان تبدیل شد و به طور یکپارچه تحت کنترل گریلاهای پ.ک.ک . پ.ی.د قرار گرفته بود. پدیده ای که برای ترکیه به هیچ وجه پذیرفتنی نبود و حمله زمینی برای سرنگونی بشار اسد و همکاری آمریکا با ی.پ.گ در جنگ با داعش و تضاد بزرگی میان آمریکا و یکی از مهمترین متحدانش یعنی دولت ترکیه به وجود آورده بود. اما این اولین بار نیست که آمریکا با کارت کردها برای فشار به دولت های مرتجع محلی بازی می کند و همزمان که به اهدافش نزدیک می شود به کردها خیانت می کند. هیچ بعید نیست خیانتی مانند سال های  1975 و 1991 در کردستان عراق بار دیگر و این بار در روژئاوا و کردستان ترکیه تکرار شود.
حل تضاد و اختلاف ترکیه با آمریکا به نقشه ی بزرگ آمریکا در خاورمیانه گره خورده است. نقشه های آمریکا هر چه باشد همواره بر بی ثباتی و هرج و مرج و جنگ های ویرانگر خاورمیانه افزوده است. علل چرخش های اخیر حکومت ترکیه، بسیار فراتر از بحران  حکومتی در ترکیه است. اوضاع بی ثبات و هرج و مرج در منطقه به طور بی سابقه ای گسترش خواهد یافت و مشکلات و مسائل عمیق تری را مقابل حکومت های مرتجعی مانند ترکیه و ایران و عربستان و امپریالیست ها به خصوص ایالات متحده آمریکا  قرار خواهد داد. در هر حالت، ورود ترکیه به جنگ در سوریه که سرکوب در داخل ترکیه را نیز به عنوان مکمل همراه دارد، فاز دیگری را در این گرداب فجایع ایجاد خواهد کرد.
ساده کردن مساله توسط پ.ک.ک و دمیرتاش برای توده ها که چنین طرحی را در ارتباط با رقابتهای پارلمانی و خشم حزب توسعه و عدالت (آکپ) از شکست در انتخابات توضیح می دهند، نتیجه ی به بن بست رسیدن آن سیاستی است که در میان قدرت های امپریالیستی مانند آمریکا به دنبال منجی و متحد می گردد و انرژی و قدرت توده های مسلح و به پاخاسته ی کرد و غیر کرد را به پروژه ها و جنگ های امپریالیستی که اکیدا برای منافع امپریالیستی انجام می شوند، وابسته می کنند.
مبارزین آگاه کردستان باید هرچه زودتر بیدار شده و مسیر جدیدی را برای مبارزات رهایی بخش مردم این منطقه باز کنند. مسیر دیگری که هدفش کمونیسم است و توسط یک جنبش کمونیستی و انقلابی و مشخصا یک حزب کمونیست انقلابی می تواند باز شود و هدایت شود. توده های مردم نیازمند مسیر دیگری هستند که در جای جای آن قربانی توافقات میان امپریالیست ها و دولت های ارتجاعی منطقه نشوند. نیازمند باز شدن مسیری هستند که تحت رهبری یک برنامه و حزب کمونیستی، مبارزه مسلحانه انقلابی خود را با هدف سرنگونی این دولت ها و استقرار دولت های نوین پیش ببرند که با تکیه بر آن قدرت سیاسی نوین بتوانند جامعه ای که بنیادا متفاوت باشد را بسازند. این چنین است که می توانند امید واقعی را در دل ستمدیدگان کردستان و ترکیه و سوریه و عراق و ایران و تمام دنیا زنده کنند. قدرتی که توده های منطقه خاورمیانه اعم از کرد و غیر کرد به آن نیاز دارند، از درون بازی های پارلمانی یا سازش و همکاری با دولت های بورژوایی و امپریالیستی به دست نخواهد آمد. با مد نظر داشتن این حقیقت، امروز وظیفه ی تمام کمونیست های انقلابی است که خشم خود را به اشکال مختلف نسبت به جنایات دولت ترکیه و همدستان امپریالیستش ابراز کنند. خاورمیانه و سایر نقاط جهان ناآرام و خروشان اند. عرصه های مبارزه ی انقلابی گسترش می یابند. ضروی است که کمونیست ها بدون آنکه چشم از هدف شان بردارند در این عرصه ها برزمند و جنبش هایی که هدفشان انقلاب است را به راه بیاندازند.
حزب کمونیست ایران (م ل م)
9 مرداد 1394

اعتراض به بمباران رژئاوا در بروکسل

اعتراض به بمباران رژئاوا در بروکسل - شنبه ۸اوت
پس جنایت سوروچ و قتل عام داوطلبان بازسازی کوبانی، ارتش ترکیه با فرمان رسمیِ حزب آکپ، بمبارانِ توپخانه ای و حملات هوایی گسترده ای را علیه مواضع پ ک ک و ی پ گ (شاخه نظامی پید، حزب متحد پ ک ک در سوریه) آغاز کرده است و تاکنون ضمن حمله به مواضع نظامی، بسیاری از روستاها و مردم غیرمسلح را نیز هدف قرار داده است. روندِ‌ صلح توسط آکپ متوقف شده و ضمن حملات نظامی به پ ک ک، در سطح داخلیِ ترکیه نیز دستگیری و قتل فعالین سیاسی بنام مبارزه با تروریسم ادامه دارد. اکثر دستگیر شده گان از فعالین احزاب و سازمانهایی مانند پ ک ک یا جبهه ی آزادیبخش انقلابی مردم و سایر سازمانهای چپ و کمونیست هستند. بخشی از آنها نیز در ارتباط با داعش دستگیر شده اند. 
در چنین شرایطی احزاب کرد و فعالین پ ک ک در روز شنبه 8 اوت تجمعی را در میدان آلبرتینای بروکسل سازمان داده اند. 
کمیته جوانان بلژیک نیز به همراه برخی از نیروهای سیاسی چپ و آنارشیست بلژیک و تُرک، در قالب یک کلکتیو سیاسی،  تدارک برگزاری برنامه هایی در حمایت از رژئاوا و مبارزه توده های کرد را می بیند. وجه تمایز این کلکتیو با دیگر حمایت هایی که از رژئاوا می شود در اینست که خط تمایز روشنی در برابر هم امپریالیستها و نقشه های آنها در خاورمیانه و هم دولت ها و رژیم های ارتجاعی منطقه مانند ترکیه ترسیم می کند. توهمی که در میان اکثر فعالین چپ و رادیکال در قبالِ‌ شرکت کردها به شکل یک حزب (ه دپ) در انتخابات پارلمانی ترکیه بوجود آمد را هم نقد می کنیم. با چنین رویکردی است که حمایت قاطع خود را از مبارزات رژئاوا اعلام کرده و در تجمعات حمایتی شرکت خواهیم کرد. اما همبستگی انترناسیونالیستی خود را با مرزبندی روشن با توهم به امپریالیستها و یا به دولت های بورژوایی منطقه، تکمیل می کنیم.


جنایت (سوروچ) و آکسیون در بروکسل

آکسیون دو روزه در بروکسل ۲۸ - ۲۹ جولای
در اعتراض به جنایت پرسوس(سوروچ)
روز ۲۰ جولای مرکز فرهنگیِ شهر پرسوس (سوروچ) در کردستان ترکیه آماج حمله ی داعشی های مرتبط با حزب آکپ (حزب حاکم در ترکیه) قرار گرفت که به کشته شدن 32 نفر و زخمی شدن یک صد تن دیگر منجر شد. مرکز فرهنگی آمارا میزبان داوطلبانی بود که برای کمک به بازسازی شهر کوبانی عازم روژئاوا (کردستان سوریه) بودند. اکثر جانباختگانِ این حمله، از اعضای فدراسیون جوانان سوسیالیست بودند.
کمیته جوانان بلژیک در همراهی با جمعی از نیروهای سیاسی چپ و آنارشیست تُرک و بلژیکی، اقدام به برپایی آکسیون دو روزه در میدان آلبرتینا ی بروکسل نموده و نسبت به این جنایت اعتراض کردند.
در روز دوم یکی از مهمترین نکات، بحث بر سر و اعلامِ انجام آکسیون در برابر مقر ناتو و بحث بر سر اشغال سمبلیک محوطه ی باز جلوی آن بود که فورا پلیس بلژیک دخالت کرد، جمعیتی که بحث می کرد را پراکنده ساخت و دو نفر را برای چند ساعت بازداشت کرد!
ما خاطرۀ رفقای جان باخته مان در فاجعه پرسوس را از یاد نخواهیم برد. آنان امید به تغییر این جهان را در خندۀ دسته جمعی شان در آخرین تصاویری که از خود بر جای گذاشتند، تجسم بخشیده و ثبت کردند. http://cpimlm.com/showfile.php?cId=1013&tb=etel&Id=241&pgn=1
 
 


۱۳۹۴-۰۳-۳۱

راهپیمایی در حمایت از یونان-بروکسل

راهپیمایی در بروکسل در حمایت از مردم یونان
امروز یکشنبه ۲۱ ژوئن در شهر بروکسل یک راهپیمایی بزرگ در حمایت از مردم یونان برگزار شد. شرکت کنندگان در راهپیمایی از مقابل ایستگاه قطار مرکزی حرکت کرده، پس از عبور از مرکز شهر به ابتدای مسیر بازگشتند و در برابر فشارهای بانک جهانی، اتحادیه اروپا و دولتِ آلمان نسبت به بازپرداخت وام های دولت یونان اعتراض کردند.
برگزارکنندگانِ اصلی، احزاب چپ و سوسیالیست بلژیک و یونانیان مقیم این کشور بودند و بیش از ۸۰ سازمان و نهاد کوچک و بزرگ از فراخوان ایشان استقبال کرده بودند. به گزارش خبرگزاری ها قریب به ۴۰۰۰ نفر در این راهپیمایی شرکت کرده بودند و نمایندگانی از پودموس و حزب دموکراتیک خلق ها -ترکیه- نیز به عنوان مدعو در میان جمعیت بودند که در همان ابتدای برنامه به ایشان خوش آمد گفته شد.
فراخوان اصلی برگزارکنندگان با این شعارها مشخص شده بود:
- نه به دیکتاتوری ترویکا (گروه سه جانبه اتحادیه اروپا، صندوق بین المللی پول و بانک مرکزی اروپا) بر خدمات مالی جهانی، آری به دموکراسی مردمی
احزاب کمونیست، حزب کارگر بلژیک و حزب چپ سوسیالیست و ... همگی عینا چنین شعاری یا با همین مضمون را تبلیغ می کردند. بحث اصلی تمام برگزارکنندگان اصلی این بود که مردم ریاضت کشی اقتصادی را نمی خواهند، مردم رفاه می خواهند، دولتها باید در برابر دیکتاتوری صندوق بین المللی پول ایستاده و به حکومت بانکها بر اقتصاد کشورها پایان دهند. پرچم های مختلف، بنرهای رنگی با شعارهای متنوع و صدای رسای جمعیت خیابان های بروکسل را به لرزه انداخته بود اما بحثی از این نبود که در چارچوبه نظام سرمایه داری، چگونه مردم باید به رفاه برسند! کمیته جوانان بلژیک هم در این راهپیمایی شرکت کرده و شعارهای زیر را به زبان های مختلف با خود برده بود:
- امید به گشایشی در امکاناتِ سیستم موجود، خود بخشی از مشکل است و نه راه حل
- سیریزا، جریانی است که خواهان عدالت است بدون انقلاب کردن، یعنی درواقع خشم مردم یونان را در چارچوب همین سیستم کانالیزه می کند.
- بدون یک حزب انقلابی، نمی توانید انقلاب کنید

تصاویری از راهپیمایی:








۱۳۹۴-۰۲-۳۰

رفقای مان را آزاد می کنیم

رفقایمان را آزاد می کنیم
رفیق آژیت و همه رفقای زندانی آزاد باید گردند

 جوخه های ضدتروریسمِ و فاشیستِ هند، رفیق آژیت و تنی چند از رفقای مائوئیست را دستگیر کردند. این رفیق ۶۲ ساله به تازگی عمل جراحی قلب را پشت سر گذاشته و تحت مراقبت های ویژه قرار داشت. دستگیری این رفقا، اتفاق ناگواری برای جنبش انقلابی است ولی تلاش برای حمایت و آزادیِ وی یکی از وظایف حزب کمونیست هند (مائوئیست) و تمام احزاب انقلابی و مترقی دنیا است. 

در تمام کشورها و شهرهای بزرگ دنیا باید کمپین های آزادی برگزار کرد و خواهانِ رسیدگی پزشکی فوری برای رفیق آژیت شد.

مرگ بر دولت فاشیستی هند
مرگ بر امپریالیسم
زنده باد انقلاب

http://aworldtowinns.co.uk/?p=752 

http://maoistroad.blogspot.be/2015/05/freedom-for-ajiit-and-all-comrades.html 

http://maoistroad.blogspot.be/2015/05/india-press-inform_10.html 

 freedom for Ajiit and all comrades arrested - defend his life and condition! ICSPWI call for a large campaign


۱۳۹۴-۰۲-۱۷

گزارش اول ماه مه ۲۰۱۵ در بروکسل


گزارش اول ماه مه ۲۰۱۵ در بروکسل
ساعت ۱۰:۳۰ صبح – آکسیونِ همبستگی با زندانیانِ انقلابیِ سیاسی در محله ­ی سنت ژیل بروکسل
روز اول ماه مه حزب سوسیالیستِ بلژیک (PS) میزبانِ وزیر دادگستری فرانسه، Christiane Taubira که عضوی از کابینه­ ی فرانسوا اولاند است، بود. قرار بود برنامه­ ای در «خانه­ ی مردم»ِ محله­ ی سنت ژیل (که سنتاَ محله‌ی فعالین چپ می‌باشد) برگزار شده و وزیر دادگستری فرانسه نیز در آن سخنرانی کند. برخی از رفقای انقلابی که در کارزارهای آزادی زندانیانِ سیاسی کمونیست فعال هستند، برنامه ­ریزی کرده بودند که در مقابل این سخنرانی واکنش نشان دهند. می ­دانستند که به­ هیچ عنوان اجازه­ ی برگزاریِ آکسیون نخواهند داد و از طرفی فضای امنیتی نیز بسیار سنگین خواهد بود. بنابراین با استفاده از اصل آزادی تجمعات در روز اول ماه می (روز جهانی کارگر) قرار بر این شد که در نزدیکی محل برگزاریِ نشست جمع شده و با پخش تراکت در میان مردم و با بلندگو به افشای برنامه­ و برنامه­ ریزان بپردازیم. محتوای اعتراض ما افشای دولت امپریالیستی فرانسه، فرانسوا اولاند و حزب سوسیالیستِ فرانسه و بلژیک، و مشارکتِ آن‌ها در حفظ نظام سرمایه‌داری جهانی و شراکت در جنگ­ های خانمان­ سوز در جهان و عوام فریبی آن‌ها در بین مردم و در نهایت ضدیت آن‌ها تحت پوشش «دمکراسی» با کمونیست ­هایی مانند جرج ابراهیم عبدالله بود- مبارز کمونیست طرفدار فلسطین که کماکان دو سال بعد از پایان محکومیتِ ۳۰ ساله­ اش، تحت فشار موساد و دولت آمریکا، در زندان به سر می‌برد. تجمع‌کنندگان با در دست داشتن دو بنر بزرگ با شعارهای انترناسیونالیستی با مضمون آزادی زندانیان سیاسیِ انقلابی و جرج ابراهیم عبدالله در محل حاضر شدند. علیرغم سنگینی فضای امنیتی، برنامه به خوبی برگزار شد و جمعیت زیادی که در بازار محله مشغول خرید و گردش بودند نیز واکنش ­ها و همبستگی خوبی نشان دادند. پلیس چندین بار با سگ­های آموزش ­دیده به میان جمعیت آمده و قصد دستگیریِ‌ آژیتاتورِ برنامه را داشت. آن‌ها‌ یکی از تجمع‌ کنندگان را نیز که سابقه ­ی سال‌ها زندان سیاسی داشت را به بهانه‌یی واهی از جمع بیرون کشیده و دوباره آزاد کردند. تعداد پلیس­ های لباس شخصی چندین برابرِ‌ پلیس­ های یونیفرم پوش بود؛ اما رئیس پلیس که در محل حاضر بود اشاره کرد که جمعیت را دستگیر نکنند؛ اما در همین لحظه نماینده­ ی حزب سوسیالیستِ بلژیک به سمت تجمع آمده و خواهان خویشتن­ داری ما شد و گفت که حتما پیام تان را به وزیر دادگستری فرانسه خواهم رساند! جمعیت با سوت و فریاد او را بدرقه کردند و رفیقی که شعار می ­داد به او گفت که: کمی دیر به فکر افتادید! مردم بسیاری خواهان دریافت تراکت بودند؛ ولی تراکتی باقی نمانده­ بود که توزیع شود. یکی از فروشنده­ های بازار بعد از شنیدن شعار «جرج عبدالله آزاد باید گردد!» با ریتم بازاریِ مخصوص به خود فریاد زده و تکرار می­ کرد که «جرج عبدالله! جرج عبدالله! ...» . رفیقی که بلندگو در دستش داشت، فریاد می­زد: «واژه­ های عدالت و امپریالیسم در برابر هم قرار دارند. وزیر دولتی مهمان حزب سوسیالیست بلژیک است که در آفریقا،‌ خاورمیانه، خلیج و شرق دور به جنایت و کشتار انسان­ها مشغول است .... شرم بر تو حزب سوسیالیست! ... » سپس با تکرارِ چندباره­ ی شعارِ «زنده ­باد همبستگی انترناسیونالیستی» تجمع را به پایان برده و جمعیت متفرق شد. اما پلیس با تعقیب بعضی از تجمع‌کنندگان ۴ نفر را دستگیر و به مدت ۳ ساعت در بازداشت نگه داشت. اما بنا به گفته بسیاری از شرکت‌کنندگان و ناظرین این تجمع واکنش رادیکال و مناسبی به رفرمیسم حزب سوسیالیستِ بلژیک و فرانسه و همدستی ایشان با جنایاتِ امپریالیستی، خصوصا در روز جهانی کارگر بود.

ساعت ۱۳– تظاهراتِ خیابانی، حرکت از برابر ایستگاه قطار مرکزی

برخلاف بسیاری از کشورهای اروپایی که عمدتا با تظاهرات قانونی، سنتی و غالباَ سندیکایی، اول ماه می را برگزار می‌نمایند؛ چندین سال است که در بلژیک حتی تظاهرات مرکزی و قانونی نیز برگزار نمی‌شود و عمدتا سندیکا با سازماندهی «جشن اول ماه می» روز مبارزاتی طبقه کارگر را تبدیل به بازارچه‌ی خیریه و کارناوال احزاب و تشکلات سیاسی کرده است که حداکثر تلاش این تشکلات سیاسی جمع‌آوری کمک مالی و پخش بیانیه‌های غالبا شعاری و گذراندن یک روز تعطیل و تفریح و برگزاری کنسرت موسیقی است.

اما هر ساله به موازات این تجمع سیاست‌زدایی شده، تظاهرات نیروهای چپ انقلابی یا نیروهای ضد فاشیسم و فعالین برای مهاجرین بدون برگه و ... به شکل پراکنده و رادیکال برگزار می‌گردد. تظاهرات‌ نیروهای انقلابی که از سال­ ها قبل به عنوان آلترناتیو در برابر این بی­ عملی و حرکتِ‌ بی ­محتوای سندیکاها و سایر نیروهای سیاسی سازماندهی شده، کماکان ادامه دارد. امسال کمیته کوچک ما نیز در کنار سایر نیروهایی که روز اول ماه مه را سمبل مبارزه جهانی طبقه کارگر می‌دانند، قرار گرفت. تظاهرات‌کنندگان که امسال عمدتا نیروهای آنتی‌فا بودند، با استفاده از قانون آزادی تجمعات در این روز حرکت خود را از مقابل ایستگاه مرکزی بروکسل آغاز کردند. در ابتدای برنامه برگزارکنندگان دلیل سیاسی برگزاری این تظاهرات را بیان کردند؛ در همان ابتدای سخنرانی یکی از برگزارکنندگان به زبان فرانسه گفت: «امروز روز جهانی کارگر است!» از آن‌جایی که در زبان فرانسه واژه‌ی کارگر مونث یا مذکر متفاوت است یکی از زنان فمینیست در اعتراض فریاد زد که کارگران زن را با همین سرعت فراموش کردید «رفقا»! و همین تذکر به جا باعث شد تا در تمام مسیر تظاهرات دو ساعته آژیتاتورها واژه کارگر مونث و مذکر را با دقت و توجه کنار‌ هم بیاورند. عده‌ای نیروهای ایرانی تحت نام برانداز نیز با پرچم سه رنگ شیر و خورشید در این صف حاضر شدند و این باعث اعتراض کمیته ما شد چون پرچم سه رنگ ایران (فارق از محتوای سیاسی شیر و خورشید آن) علاوه بر اینکه نماد ناسیونالیسم ایرانی است نماد سرکوب کلیه ملل تحت ستم در ایران نیز بوده و هست و جایی در صف مبارزه‌ ی انترناسیونالیستی برای رهایی کلیه فرودستان جهان ندارد. از این زاویه ما به حضور این پرچم در صف تظاهرکنندگان و در این روز مبارزاتی اعتراض کردیم؛ اما گویا حاملین پرچم هیچ درکی از محتوای روز یک می و این تظاهرات نداشتند.
شعار بنر سرخ ما جمله‌ای از مارکس در مانیفست کمونیست بود: «پرولتاریا چیزی برای از دست دادن ندارد جز زنجیرهایش؛ اما جهانی برای فتح دارد!» محتوای شعارها عمدتا این بود: «توجه! توجه! آنتی‌فاشیست‌ها آماده‌اند!»؛ «ما همه ضد کاپیتالیسم هستیم!»؛ «انقلاب، تنها راه‌حل!»؛ «همبستگی جهانی طبقه کارگر!»؛ «زنده باد همبستگی جهانی!»؛ «هیچ فاشیستی در بروکسل اجازه تردد ندارد!» و ... تاکید تظاهرات بر ضدیت با فاشیسم تاکیدی بود بر رشد سریع نیروهای بنیادگرای اسلامی در اروپا و سراسر جهان و متقابلا رشد صعودی‌ نیروهای راست­ و فاشیست­های مسیحی که امروزه تبارز آن را تقریبا در تمام کشورهای اروپایی می ­توان دید. از ساعت حدود ۱۴ بیش از ۲۰۰ تظاهرکننده ایستگاه قطار مرکزی را ترک کرده و به­ سوی محله­ ی مارول حرکت کردند. در مورد نحوه مبارزه در این روز در بین صف تظاهرکنندگان نیز بحث داغی در جریان بود؛ مثلا در طول مسیرِ‌ راه­پیمایی که قرار بود به پلاس آلبرتینا برسد، برخی از شرکت­ کنندگان آنارشیست به شکستنِ شیشه­ های ویترین­ های تبلیغاتی ایستگاه اتوبوس پرداختند؛ که این مورد قبول جمع نبود و می‌‌گفتند هدف تخریب شهر یا ترساندن مردم نیست. در نزدیکی «مونت دز آرت» صف تظاهرات آنتی فاشیست با شروع تظاهرات فاشیست‌ها و ناسیونالیست‌های بخش فرانسوی زبان تلاقی کرد. بنا به گفته‌ی بعضی از توریست‌ها که پیش‌تر در محل حاضر بودند ۱۰ تا ۱۵ نفر از فاشیست‌ها که با پرچم‌هایشان منتظر رسیدن باقی بودند؛ علامت صلیب شکسته را از ماشین خود بیرون آورده و به تظاهرکنندگان نشان دادند و این تحریک آشکار باعث درگیری بین نیروهای آنتی‌فا و فاشیست‌ها شد. هر دو گروه با چوب پرچم و بطری و ... به جان هم افتادند که پلیس با سرعت و پرتعداد مداخله کرد و با زدن گاز اشک‌آور تظاهرات را به مسیر دیگری برد و فاشیست‌ها را در حلقه حفاظت خود گرفت. بعد از دور شدن صف تظاهرات، صف کم‌تعدادی از فاشیست‌ها با پرچم بخش فرانسوی زبان و شعارهای ضدخارجی به راه افتاد که متاسفانه برای ما تداعی کننده شعارهایی بود که همان روز صبح در ایران و در دست بخشی از کارگران ناآگاه ایرانی بر علیه کارگران بی‌حقوق افغانستانی داده می‌شد. اتفاقا با کنجکاوی رفقا معلوم شد که در صف فاشیست‌ها چهره‌ی زنان و مردان بی‌سرپناه و الکلی نیز دیده می‌شود که نشان از این داشت که جزو مطرودین و له‌شدگان جامعه سرمایه‌داری هستند؛ که اتفاقا از سر ناآگاهی خشم و نارضایتی خودشان را به جای فرود آوردن بر بانیان این اوضاع، در پناه بردن به عقب‌مانده‌ترین و دم‌ دست‌ ترین ایده‌های رایج در جامعه یافته‌اند. هر دو صف به فاصله کمی از هم شعار می‌دادند و با حضور پرتعداد پلیس فضا به شدت امنیتی بود. بین تظاهرکنندگان نیز کماکان بحث بود عده‌ای چاره را در ایستادن و درگیر شدن با فاشیست‌ها می‌دیدند و عده‌ی بیشتری موضوع را نه این افراد بلکه مبارزه با فاشیسم می‌دانستند و به ادامه راهپیمایی اصرار داشتند. هر دو گروه در نهایت به محل تجمع سندیکا در «پلاس روپ» رفتند. 
  ۶ مه ۲۰۱۵- کمیته جوانان بلژیک




۱۳۹۴-۰۲-۰۸

اول ماه مه 2015 بروکسل

اول ماه مه - تظاهرات در بروکسل
ساعت 13 ایستگاه مرکزی

در اول ماه مه ما جشن نمی‌گیریم یک تظاهرات alternative برگزار می‌کنیم

The World Needs Revolution! The Revolution Needs Us!